verhagen beverwaard

PENSION BEVERWAARD] In de Beverwaard wordt ze oma Jeanne genoemd, of tante Jeanne. ,,Iedereen kent me, zegt Jeanne van de Noort. Met haar 69 jaar is ze met stip de oudste werknemer van snackbar Verhage aan de Oude Watering, in het winkelcentrum. Het pleintje rondom de enige patatzaak in de verre omtrek is al dik twintig jaar dè verzamelplek voor de jeugd van de Beverwaard die niks te doen heeft. En net zo lang werkt zij er al.

Oma Jeanne is nou typisch iemand waarvan je denkt: had iedere straat maar zon vrouw, dan zag de stad er heel wat florissanter uit. Ze kent haar pappenheimers door en door. En ze weet hoe ze de jongeren moet benaderen. Ik zal een voorbeeldje geven: op straat worden jongeren door de politie bekeurd omdat ze over het pleintje fietsen. Dat zet kwaad bloed. Jeanne lost het anders op als ze fietsend binnenkomen in de snackbar. ,,Bij het afrekenen vraag ik gewoon 1,50 euro extra. Waarom, willen ze dan weten. Nou, voor de fietsenstalling. Moeten ze lachen natuurlijk. Maar ze doen het mooi niet meer. Jeanne woont al vanaf het prille begin -in 1982- in de Beverwaard. En al 24 jaar werkt ze bij Verhage. Een hele generatie heeft ze zien opgroeien in de wijk. Kinderen die groot werden en nu zelf kinderen hebben. ,,Nooit problemen mee gehad, zegt ze resoluut. Althans; niet met Beverwaarders. Met anderen wel. In alle jaren bij de snackbar is ze elf keer overvallen. ,,Sommige keren waren heel vervelend, met pistolen en iedereen die op de grond moest liggen. Een keer heeft ze het zelf moeten ontgelden. ,,Kwam er weer een binnen die geld wilde. Ik was het inmiddels zo beu. Ik heb nee gezegd toen er om de kassa werd gevraagd. ,,Ga maar werken voor je geld, voegde ze er nog aan toe. Daar zagen de heren de humor niet van in. Ze kreeg de nodige schoppen. Een half jaar liep ze bij de peut, zoals ze dat zelf noemt. Met de jongeren uit de eigen wijk heeft ze nooit ellende. ,,En weet je waarom niet? Omdat we die al als kleine humpies hebben geleerd dat ze wegmoeten als ze voor de zaak hangen met zn allen. Die luisteren wel. Minstens zo belangrijk: ,,Het personeel moet met de neuzen een kant opwijzen, doceert Jeanne. Neem nou de clientèle van de inmiddels gesloten bar Repelsteeltje om de hoek. Die kwam geregeld langs met aanbiedingen voor kristal, tvs, faxapparaten, cdtjes, de hele handel. Allemaal van de vrachtwagen gevallen. ,,Wij hebben ook personeel van 15. Die lui moet je heel duidelijk maken daar nooit aan te beginnen, want dan is het eind zoek. Ik zeg altijd: als je geld nodig hebt, kom dan naar mij toe. Dan krijg je het wel. Nee, niet voor drugs. Maar wel voor een feest in Ahoy. Die kaartjes kosten 42 euro! En neem nou de jongen in de zaak die een tijdje heeft gezeten. Toen hij vrijkwam, is er een vergadering geweest met het voltallige personeel. Wat moet je nou met zon knul? Terugnemen? Ze hebben besloten van wel. Want ja, wat gebeurt er anders? Loopt hij weer op straat. Thuis heeft hij niks te zoeken. ,,Gescheiden ouders, toestanden, je kent het wel. Nou die jongen begon weer op 20 uur in de week. Binnenkort is hij wel mooi filiaalmedewerker. Jeanne glundert als ze het vertelt. ,,Zo kun je toch iets betekenen voor die jongens. Heeft ze nog een wens voor de Beverwaard? Das eenvoudig. Waar Repelsteeltje zat, moet een poolcentrum komen, vindt ze. Niet voor haarzelf. Maar voor al die jonge gasten die nu iedere avond op het muurtje tegenover Verhage hangen en daar drinken en blowen. ,,Ze kunnen nergens naar toe. Geef ze gewoon een eigen plek.

bron:ad18-10-2007